ธรรมะจากต้นไม้

คัดลอกจากหนังสือ : สวนธรรมะ

ดูสายบัว
ดูจรรยา
โง่หรือฉลาด
ดินดีเลว

บอกลึกตื้น
บอกสันดาร
ฟังพูด
ไฉน

ของธารา
ของคนได้
ก็เข้าใจ
ดูพืชเอย

ชีวิตนี้เปรียบด้วย
เกิดดับกลับวนเวียน
หมุนดั่งล้อเกวียน
ใครเล่าจักช่วยชี้

แสงเทียน
อย่างนี้
ไม่หยุด อยู่นา
หักล้อกงกำ

เจ้าเกิดมา
ใยมัวเมา
จะโลภเมา
ไม่เห็นใคร

ก็มา
หลงโกรธ
กอบโกย
เอาไปได้

แต่ตัวเปล่า
มีโทษใหญ่
ไปทำไม
เมื่อเขาตาย

แต่งกายภายนอกนั้น
ใจแต่งให้มันดี
ยึดศีลธรรมทวี
ชีพนี้มีธรรมค้ำ

ตามมี เถิดพ่อ
ยิ่งล้ำ
พูนเพิ่ม
รอดพ้นทุกข์เข็ญ

งามผิวพรรณนอกนั้น
งามอยู่ไม่เท่าไร
งามในเพราะมีใจ
งามอยู่ด้วยธรรมไซร้

ผ่านวัย
เปลี่ยนได้
ยึดศีล สัตย์แฮ
แก่แล้วยังงาม

วัวควายตาย
ช้างตายยัง
คนเราตาย
บรรดามี

เหลือไว้
เหลืองา
เหลือไว้
ประดับไว้

เพียงเขาหนัง
เป็นศักดิ์ศรี
แต่ชั่วดี
ในโลกา

การชนะ
เดี๋ยวกลับตน
ชนะตน
ย่อมเกิดก่อ

คนอื่น
เป็นแพ้
จากชั่ว
สุดแท้

หมื่นแสนหน
ไม่แน่หนอ
เท่านั้นพอ
แก่ตนเอง

เรื่องคนอื่น
เราจงมุ่ง
ปฏิบัติชอบ
กรรมฐานมี

ช่างเขา
เรื่องของเรา
ทั้งกาย
เราทำ

เราอย่ายุ่ง
ให้เต็มที่
จิตวจี
ประจำกาล

คนด้อยกว่า
คนเขาเหนือ
อย่าเย่อหยิ่ง
อย่าหลงชม

เรานี้
กว่าเรา
ทระนง
ว่าตัวเด่น

มีมากเหลือ
ก็มีถม
มัวหลงงม
จะเป็นภัย

คนพูดมาก
ชอบคุยเขื่อง
เหมือนอึ่งอ่าง
ย่อมมีหวัง

ปากพล่อย
วางโต
ตัวพอง
เคราะห์ร้าย

ไม่ได้เรื่อง
ทำโอหัง
ร้องเสียงดัง
ตายเปล่าเอย....