| เป็นหญิงให้ใจอ่อนน้อม คำเว้าอ่อนหวาน |
เทียมดั่งพธูเผิ้ง หวานเลิงบ่ฮู้หล้า |
| เป็นหญิงอย่าได้ปากกล่าวต้าน คำกล้ากว่าชาย |
ให้ค่อยเอาใจตั้ง คำโบราณสอนสั่ง |
| ให้มีใจอ่อนน้อม ประสงค์ตั้งต่อผัว นั้นเนอ |
ให้คึดกลัวความฮ้าย ใดดีให้คึดฮ่ำ |
| แม่นว่ามีโฉมฮ้าย ฉันใดอย่าประมาท |
เป็นแต่ชาติก่อนพุ้น บุญสร้างแต่หลัง |
| |
| อันว่าอิตถีเชื้อ ฝูงหญิงงามยิ่ง |
เห็นว่าได้มิ่งต้น อย่าโงแง้นว่าโต นั้นเนอ |
| อย่าได้เอโกอ้าง บ่เอาไผเป็นที่เผิ่ง แพงเอย |
ชาติที่นอนป่าฮ้าย แปลงห้างให้ใหญ่ดี |
| เห็นว่ามีทางซ้อน อย่าหวังคอยสิวางง่าย หลายเนอ |
บาดน้ำเขินขาดแล้ง ตมสิแห้งไหง่ผง |
| ชาติที่แนวนามบ้ง แปนโตกาสิตอด เอาแหล่ว |
ให้เจ้าเป็นดั่งม้อน ใยหุ้มห่อตัว |
| |
| ชาติที่เป็นหญิงให้ มีชายเพทียมพ่าง |
หญิงบ่มีคู่ซ้อนเสียเชื้อชาติหญิง ยิ่งแหล่ว |
| คันสิเอาผัว ให้ถามนามนักปราชญ์ |
ชาติที่ยาวลื่นด้าน งามแย้มก็อย่าเอาเจ้าเฮย |
| ชายใดเนาในห้อง เฮือนตนเป็นวาด |
สัพพะการเวียกเว้า กระทำสร้างสู่วัน |
| ชายนั้นหญิงใดได้สบายใจหมดทุกสิ่ง จริงแหล่ว |
พากันลุลาภได้ ของเข้ามั่งมูน |
| ยูถ่างทำบุญสร้าง ทานไปบ่ได้ขาด |
ให้มีใจอ่อนน้อมประสงค์ตั้งต่อทาน นั้นเนอ |
