เห็นว่ามีสุขแล้วผักตำนิลบ่อยากเบิ่ง
เห็นว่ามีสุขแล้วบ่เหลียวแลพวกเพื่อน
ในโลกนี้บ่ห่อนอยู่เดียวเป็น
คันว่ามีผืนผ้าบ่หาแพรพาดบ่า

คันได้กินต่อนซิ้นปลากั้งบ่อยากเหลียว
คันบ่สุขอยู่เรื่อยสิเหลียวหน้าเบิ่งไผ
อยู่แต่คนเดียวดายบ่ห่อนเป็นเมืองบ้าน
สินุ่งแต่ผ้าไปได้จั่งใด๋

คันแม่นผู้เฒ่าบ่เข้าวัดฟังธรรม
เขาสินินทาท้วงติเตียนทั้งโลก
เขาสิว่าเฒ่าแก่แดดบ่เหลียวเบิ่งทางตม
เขาสิว่าเฒ่าแข้วว้ำบ่เหลียวเบิ่งทางธรรม

เขาสิกำดินพึกใส่โฮยนำหน้า
เขาสิสับโขกเว้าคนเฒ่าบ่ดี
เขาสิว่าเฒ่าแก่ลมบ่เหลียวเบิ่งทางหน้า
เขาสิบ่ยำแยงนบท่อใยยองน้อย

เถ้าแก่แล้วหลงโลบเมียสาว
เถ้าซู้หลู้นอนส้วมนำเมีย
เถ้ามักป้อยเอิ้นห่าเอิ้นหูง
เถ้าฮ้างบ้านหาห่างหามี
เถ้าว้ำเว้าตึกช้อนตึกแห
เถ้าคนใบ้ฮักเพิ่นชังโต
เถ้าอุดอู้หาสร้างแต่เวร
เถ้าย่านลื่นการไฮ่การสวน
เถ้าเก่งกล้าศีลห้าบ่มี
เถ้าใจบ้าฮักแต่ลูกหลาน
เถ้าเค้าเม้านั่งเฝ้าแต่เฮือน
เถ้าเห็นใกล้ภายหน้าบ่เหลียว

เถ้าหัวขาวมักเฝือนหาชู้
เถ้าซำเซียนำสาวส่ำน้อย
เถ้าหัวสูงศีลทานบ่สร้าง
เถ้าอัปรีย์ฆ่าสัตว์กินเหล้า
เถ้าตาแฉะวางหลานบ่ได้
เถ้าโมโหความตายบ่ฮู้
เถ้าทำเข็ญสอนแต่ผู้อื่น
เถ้าชักชวนลูกหลานไปค้า
เถ้าบ่ดีวันศีลเข้าป่า
เถ้าใจมารบุญโตบ่เว้า
เถ้าบิดเบือนฟังธรรมบ่ได้
เถ้าคันเคียวสามซาวว่าหนุ่ม

แนวคนเถ้าใจเบาเคียดง่าย
ลางเถ้าพุมพุมป้อยกลางคืนแต่ก่อนไก่
ลางเถ้าพาโลล้นโลภาโลบล่าย
ลางเถ้าเป็นคนหัวขาวจ่อนพ่อน
ลางเถ้าเฮฮนดิ้นคือกะบวนสาวบ่าว
ลางเถ้าตีงโตได้ไปมาดิ้นด่าวด่าว
ลางเถ้าหัวขาวแล้วเอวกะแงนดากกะแอ่น
ลางเถ้าโสดาดิ้นหลงหลายเป็นตาหน่าย
ลางเถ้าเป็นคนเถ้าเอาแต่หลานไล่แต่ไก่
ลางเถ้าหลงลืมเถ้ามัวเมาว่ายังหนุ่ม
ลางเถ้าโมโหฮ้ายเหลือหลายตั้งแต่จ่ม
ลางเถ้าวาจาต้านคำใดตั้งแต่ด่า
ลางเถ้าเป็นคนเถ้ากินกลอยป้อยเก่ง
ลางเถ้าเป็นคนช้าทำการบ่ทันเพิ่น
ลางเถ้าเป็นคนเถ้าศีลธรรมบ่ได้ฮ่ำ
ลางคนเป็นคนเถ้าหัวขาวจนปากฟ่าว

ใจดีท่อหมากฝ้ายใจฮ้ายท่อหมากตูม
เอาแต่ความขี้ฮ้ายมาให้ลูกหลาน
กินหลายกะด่าป้อยกินน้อยกะใส่เวร
ยังเล่าเลาะห่อนเหล้นเชิงชู้สวากเสน่ห์
กระดูกชิเข้าหม้อบ่ทันฮู้เมื่อคีง
ตาขุ่นปานน้ำเข้ากุมเว้าดั่งบ่าวสาว
ยังเล่าแหะแห่นแหล้นหลงเต้นบ่เบิ่งโต
ลูกหลานห้าฮ่มไม้ใจเจ้าเถ้าบ่เป็น
วัดวาบ่เข้าใกล้หันหน้าเข้าแต่ดง
แยงแว่นหัวยุ้มยุ้มกุมเอ้ตั้งแต่โต
บ่ทันคึดถี่ถ้วนกุมต้มตั้งแต่หลาน
หน้าบ่ทันได้ล้างกุมป้อยตั้งแต่หลาน
กินบอนปากแฮ่งฮ้อนดีฮ้ายบ่ฮ่ำเพิง
บาดว่ายามเข้าส้วมแนวนั้นผัดลื่นเขา
คลำแต่ใต้ท้องน้อยศีลห้าบ่คนิง
ศีลธรรมบ่ได้เว้าเทียวเข้าตั้งแต่สวน

บุญบาปนี้เป็นคู่คือเงา
คันเฮาพาเล่นพามันเต้นแล่น
เฮานั่งยองย่อเงาก็นั่งลงนำ
คันเฮาโตนลงห้วยภูเขาหลายหลั่น
เงาก็ตามเลี้ยวเก๊าะเกี่ยวพันธนัง
อันนี้สันใดแท้ทั้งสองบุญบาป

เงานั้นไปตามเฮาสู่วันบ่มีเว้น
พามันแอะแอ่นฟ้อนเงานั้นแอ่นนำ
ยามเฮาเอาหลังนอนก็อ่อนลงนอนด้วย
ขึ้นต้นไม้ผาล้านด่านเขา
บ่ได้มียามเหินห่างไกลกันได้
มันก็ติดต่อก้นนำส้นผู้ทำ นั้นแหล่ว