คนบ้างคนบ่ได๊เกิดมาเพื่อเฮา เขาเลยอยู่ไปของเขา เขาเลยบ่มักเฮาจ้อย คนงามจั่งน้อง เทียบกันแล้วห่างอ้ายสุดสอย น้องทำงานสูงแถมงามจนย้อย ส่ำดาวสูงลอยอยู่ไกลทุกคืน

พอได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกัน ก็ตอนเดินผ่านเท่านั้น ได้กลิ่นหอมหัวใจยังชื่น ลมๆ แล้งๆ พอมีแฮงหายใจข้ามคืน ยิ้มเจ้าหยอกใจตั๋วอ้ายให้ชื่น ปลื้มใจจนยืนฝันดีคาหม่อง

* แต่ความจริงคือ... ดาวมีไว้เบิ่ง อ้ายเอื้อมบ่เถิงดอกเด้อหัวใจของน้อง หลับตาฝันอ้ายจั่งได้กอด ยามคึดฮอดได้แต่หลอยมอง ไร้วาสนาได้แต่เป็นเจ้าของดาวนั่น ถึงผูกคอตายใต้ต้นบักเขือขื่น คงบ่อาจฝืนชะตาที่ฟ้าแบ่งกั้น

**น้องอาจเกิดมาเพื่อเขาคนอื่น อ้ายได้แต่ยืนแหงนมองเท่านั้น ดาวก็ยังเป็นดาวทุกวัน บ่แม่นของเฮา(ดาว...นั้นมีไว้เบิ่ง)

(ซ้ำ *, **, **)

      มีคำที่เป็นภาษาอีสานหลายคำที่น่าสนใจดังนี้