|
(เสียงผู้หญิงพูด) ฮะโหล อ้ายบ่ อยู่ไสนี่.. คิดฮอดจ้า อีหลีบ้อ.. หือ อือม์... อย่าตั๋วกันเด๋...จ๋า... จ้า...
ไผโทรมาน้อ คือเว้านำเขาม่วนแท้ จั่งแม่นบ่แคร์ อ้ายคนนั่งเฝ้าจ่อค่อ ยิ้มใส่มือถือ ทั้งจ๋าทั้งอื้อดัดเสียงเอียงคอ คุยนานงานหยังกะด้อ อ้ายนั่งรอน้องบ่เห็นใจ
สัญญาลืมไว้ อยากได้มือถือจั้นจ้อ จำได้บ่น้อเจ้าว่าสิบ่แจกเบอร์ใคร อ้ายดิ้นรนหาซื้อมือถือมาฝากน้องตามใจ มือถือที่อ้ายซื้อให้บัดนี้ทำไมมีแต่เบอร์เขา
อ้ายทนนั่งเฝ้า ตอนที่เขาโทรมาจีบน้อง มืนตาม่องม่องเบิ่งน้องรับสายผู้บ่าว มือถือคือมือสามเปิดช่องให้คนนำจีบเจ้า เครื่องอ้ายเบอร์เขาคิดแล้วเศร้าน้ำตาไหลคลอ
ไผโทรมาน้อ ฟังเสียงลอดสายใจกลั้น ผู้ชายคนนั้นสำคัญกว่าอ้ายแม่นบ่ อย่าเว้าดนหลาย ส่อยวางสายจักคราวได้บ่ บ่แม่นกีดกันดอกหนอ เพียงอ้ายอยากขอกล่าวคำอำลา
มีคำภาษาอีสานที่น่าสนใจดังนี้
ไผ = ใคร
เว้า, เว้านำ = พูด, พูดด้วย
ม่วนแท้ = ไพเราะจริง
จั่งแม่นบ่แคร์ = ช่างไม่แคร์
เบิ่งน้อง = ดูน้อง
ส่อย = ช่วย
|
อ้าย = พี่ชาย
จ่อค่อ = หงอย (นั่งยองๆ)
หยังกะด้อ = อะไรขนาดนั้น
จั้นจ่อ = คะยั้นคะยอ
แม่นบ่ = ใช่ไหม
|
ผู้บ่าว = เพื่อนชาย
บ่น้อ = ไหมนะ
สิบ่แจก = จะไม่แจก
มืนตาม่องม่อง = ลืมตาจ้อง
เว้าดนหลาย = พูดนานนัก
|
|