เป็นเด็กชายที่สมองซึมเซา ก.ไก่ท่อเล้าอ่านเขียนบ่เป็นดอก จบ ป.6 เกือบเอาไก่แลกออก จนครูเว้าหยอกว่า ปึกปานแป้นปีก

อ่านเขียนก็เงิ่นๆ งกๆ กว่าจะจบ ป. 6 สอบตกแล้วตกอีก เพื่อนเขาแซวว่า บักปึก แป้นปีก ครูบางคนหลีกแทบสิบ่อยากสอน

สะออนแต่พวกสมองดีๆ สอบได้เกรดสามเกรดสี่ นักเรียนดีครูออนซอน ถือเป็นเกียรติเป็นศรีครูที่ได้สอน พวกสมองอ่อนๆ สอนไปก็ไลฟ์บอย

จบประถมเพื่อนเขาได้เรียนต่อ บักปึกนั่นหนอมาต่อที่หลังควายน้อย ช่วยพ่อแม่ทำนาจนว่าจ่อย พอโตขึ้นหน่อยจึงหลอยจากบ้านนาไป

บักปึกหายไปหลายปีผ่านผัน แต่วันหนึ่งนั้นครูทุกคนก็แปลกใจ ปึกกลับบ้านนาพร้อมผ้าป่ากองใหญ่ นำเงินมาให้ครูพัฒนาโรงเรียน

ขณะที่คนเรียนดีหนีหาย เป็นเจ้าเป็นนายไม่เคยมาแวะเวียน แต่บักปึก แป้นปีก ในวัยเรียน กลับมาแวะเวียนด้วยน้ำใจที่งดงาม

สิ่งตอกย้ำถึงความเป็นคน ใช่อยู่ทีผลของการเรียนดี คนเรียนเก่งคดโกงก็มากมี คนเรียนดีขี้โกงก็มากมาย (ซ้ำ)

มีคำที่เป็นภาษาอีสานหลายคำที่น่าสนใจดังนี้

เพลงนี้ผมชอบเพราะทำให้มองเห็นว่า การปฏิรูปการศึกษาใน พ.ศ. 2546 ที่กำลังเข้มข้นจะมีคำตอบอย่างไร ครูต้องให้มีคนอย่างปึก แป้นปีกอีกกี่คนหนอ?