|
สาวกระโปรงเหี่ยน มื่อนี่ไปเรียนแล้วบ้อ ไปฮอดโรงเรียนบ่หนอ หรือแม่นไปรอผู้บ่าว ขี่มอเตอร์ไซค์ ออกบ้านตั้งแต่เซ้าๆ ไปเรียนบ่หนอน้องสาว หรือไปคุยบ่าวอยู่นำเถียง
สาวกระโปรงเหี่ยน มื่อนี่ไปเรียนบ่น้อหล่า อ้ายเหลียวเบิ่งเวลา สะมาคือใกล้ สิเที่ยง ตั๋วว่าไปเรียน ที่แท้ไปลี้อยู่เถียง นัดผู้บ่าวไปนั่งเคียง หัวสุบกันอยู่กลางท่ง
** ระวังใจ อย่าฟ่าวเป็นไปลายต่าง อ้ายหลูโตนพ่อแม่นาง ทางบ้านเพิ่นหาเงินส่ง ลำบากทั้งกาย ทั้งใจหวังพึ่งโฉมยง สาวเรียนมอคิ้วโกง อย่ามัวนำเล่น อย่างเดียว
*** สาวกระโปรงสั้น หนังสือบ่หันใส่หน้า พอตกแลงลงมา อ้ายเห็นแต่พากันเที่ยว ขี่มอเตอร์ไซค์ กอดกันปานว่างูเขียว ขอเงินแม่ใซ้ลูกเดียว อ้ายคึดนำเจ้า แท้น้อ
(ซ้ำ ** และ *** )
มีคำที่เป็นภาษาอีสานหลายคำที่น่าสนใจดังนี้
เหี่ยน = สั้น
บ้อ = (สร้อยคำ) ย้ำเน้น
บ่หนอ = ไหมนะ
บ่น้อหล่า = จริงไหมน้อง (กังขา)
สะมา = คืบคลานเข้าใกล้
หัวสุบกัน = สุมหัวกัน
ลายต่าง = ผิดทำนองคลองธรรม
อย่ามัวนำเล่น = อย่าเอาแต่เล่น
|
มื่อนี่ = วันนี้
ฮอด = ถึง
เถียง = กระท่อมกลางนา
อ้าย = พี่ชาย
ตั๋วว่า = โกหกว่า
กลางท่ง = กลางทุ่ง
หลูโตน = สงสาร
แลง = ยามเย็น, ค่ำ
|
แม่น = ใช่ (กังขานิดๆ)
ผู้บ่าว = แฟนหนุ่ม
ฟ่าว = รีบ
เหลียวเบิ่ง = มองดู
ไปลี้อยู่เถียง = ไปหลบอยู่กระท่อม
อย่าฟ่าว = อย่ารีบร้อน
เพิ่น = ท่าน (สรรพนามบุรุษที่สาม)
คึด = คิด
|
|