ได้ยินเสียงแคนดังลอยแล่นมาจากแมนชั่น ไผน้อพักอยู่หม่องนั่นคนไกลบ้านคือเฮาบ่น้อ ทำนองลายล่องลายเศร้าฟังแล้วเหงาคึดฮอดแม่พ่อ สะกิดใจให้คึดพ้อหลายสิ่งที่รออยู่ในความจำ

นับแต่ความจนพาดิ้นรนเป็นคนไกลถิ่น ความทุกข์บีบให้ต้องดิ้นยากงานบ่เซาแต่เช้าฮอดค่ำ มาไกลหลายปีติดต่ออยู่ กทม. บ่ได้ฟังลำ คืนนี้เหมือนแคนไถ่ถามว่าลืมทางเมือบ้านแล้วไป่

แม่นผู้ใด๋เป็นคนเป่าแคนกะส่าง แต่คนหลอยฟังมันช่างมีแฮงใจหลาย คนอยู่แมนชั่นยังเป่าแคนหวานซ้ำบ่ย่านอาย ยืนยันว่าเจ้าของเป็นไผออนซอนน้ำใจเจ้าของเสียงแคน

* ลายสุดสะแนนเสียงแคนแล่นจากแมนชั่น หล่อเลี้ยงคนเหงาไกลบ้านสู้เพื่อฝันบนทางยากแสน ให้แน่นเหนียวคือปั้นข้าวคนบ้านเฮาฮักกันมั่นแก่น เป่าอีกแนเด้อหมอแคนช่วยเป็นตัวแทนกล่อมใจไกลบ้าน

ซ้ำ (*)

      มีคำที่เป็นภาษาอีสานหลายคำที่น่าสนใจดังนี้