| ฟ้อน |
ก. |
การแสดงอาการยกมือยกขากวัดแกว่งไปมาเรียก ฟ้อน ถ้าลำด้วยเรียก ฟ้อนลำ อย่างว่า ลำบ่ฟ้อนคือไข้บ่คราง คือนกยางหากินปลาค่อ (บ.) นางกะสิงประดับทอดแพนเฟือยฟ้อน (สังข์). |
|
to dance, usually of traditional, graceful dance forms.
|
| ฟะ |
ว. |
เมล็ดข้าวที่ลีบเกิดเพราะขาดน้ำ หรือต้นข้าวงามเกินไป เรียก เข้าฟะ. |
|
withered (kernels of rice).
|
| ฟัด |
ก. |
เหวี่ยง สะบัดไปมา กระทบ เช่น ใช้ฟืมกระทบเส้นด้ายหรือไหมเพื่อให้แน่นสนิท เรียก ฟัดหูก ต่ำหูก ก็ว่า. |
|
to hurl, shake back and forth, knock or dash something against another.
|
| ฟัน |
ก. |
เอาของมีคม เช่น มีดฟาดลงไปเรียก ฟัน เช่น ฟันไม้ อย่างว่า ฟันขวานค้างอย่างวางใจเถิงเลื่อย มันชิหลงบาดโย้ขวานชิเลี้ยวใส่มือ (กลอน). |
|
to chop (with blade), hack, slash.
|
| ฟ่าง |
น. |
รีบเร่งเกินไปลืมกระทั่งความตาย เรียก ฟ่าง ฟ่างตาย ฟ่างล้มฟ่างตาย ก็ว่า อย่างว่า ฟ่างตายวายแม่นใผเป็นกระด้อ (สังข์) มึงนี้จากล่าวต้านสหาวแง้นฟ่างตาย (กาไก) หนหนีฟ้าวฟ่างตายเลยแล่น ฟ้าฮ่วนเข้าชนป้านทุ่นใจ (ฮุ่ง). |
|
with reckless speed, breakneck.
|
| ฟาน |
น. |
อีเก้งเรียกว่า ฟาน อย่างว่า พุ่งพุ่งพร้อมฟานตื่นเต็มดง ฟังยินยูงทองเลยส่งเสียงสูรก้อง ภูธรท้าวธรงโฉมลุกนั่ง ค้อนเฮ่งฆ้องเตินตั้งแต่งครัว (ฮุ่ง) ดงมืดเศร้าฟานโป้งป่าวไพร (กาไก) ฟานกินหมากขามป้อมไปคาคอมั่ง มั่งบ่ขี้สามมื้อกระต่ายตาย (ปัญหา). |
|
barking deer.
|
| ฟ้าแฝด |
น. |
ฟ้าเปลี่ยนสี เกิดจากละอองฝุ่นและควันมีจำนวนมาก ฟ้าจึงเปลี่ยนจากสีเดิมไป อย่างว่า พอเมื่อสุริโยย้ายเถิงแถฟ้าแฝด (สังข์). |
|
colored sky (from large amounts of dust or smoke).
|
| ฟ้าล่วงบน |
น. |
คลื่นพายุเหนือเมฆขึ้นไปพัดแรง เสียงดังครึกโครม เรียก ฟ้าล่วงบน. |
|
tumultous noise of storm winds above clouds.
|
| ฟืน |
น. |
ไม้สำหรับใช้เป็นเชื้อไฟ เรียก ฟืน อย่างว่า ไปป่าอย่ามาดาย หาฟืนตายมาแก้งก้นหม้อ (ภาษิต). |
|
firewood.
|
| เฟือย |
น. |
กิ่งไม้ที่จมอยู่ในน้ำเรียก เฟือย อย่างว่า พี่นี้คือดั่งจอกอยู่น้ำฮากหยั่งบ่เถิงดิน ไหลเวินไปเวินมาบ่มีเฟือยค้าง ว่าชิค้างเฟือยฮกกะย้านเพิ่นถาง ว่าชิค้างเฟือยบางกะย้านเพิ่นจูด เลยบ่มีบ่อนค้างไหลเรื่อยอยู่บ่เซา (ผญา) เจียมแต่ไกลนางแท้ทวนเห็นหลายหลาก มีที่ไม้เฟือยฟ้อนลมเกี้ยวกิ่งเกียง (ฮุ่ง). |
|
submerged tree branch.
|