| วอยวอย |
ก. |
ลมพัดเอื่อยๆ เรียก ลมพัดวอยวอย อย่างว่า เดือนหกค้อยวอยวอยลมล่วง (ผาแดง) เดินรีบเร่งเรียก วอยวอยข้าม อย่างว่า วอยวอยข้ามหลายหลึมหิมเวศ แม้งหนึ่งเถิงเขตใกล้พิมานแก้วพี่ตน (ฮุ่ง) กำลังจะสิ้นใจตาย เรียก วอยวอยมุด อย่างว่า วอยวอยมุดมอดไปวางน้อย (กาไก). |
|
to blow softly (of breeze), to travel like the wind, to breath ones last.
|
| วื่อวื่อ |
ว. |
เสียงดังอย่างนั้น เช่นเสียงไฟไหม้แล้วลุกลามไปดังวื่อวื่อ. |
|
roaring, describes sound of raging fire.
|
| วุบ |
ว. |
อาการที่แสงไฟลุกขึ้นแล้วดับไปทันที เรียก มอดวุบ. |
|
describes light that flares up and immediately dies out.
|
| วูบ |
ว. |
อาการทีคนเดินไปพบเสือแล้วตกใจกลัว เรียก ตกใจวูบ. |
|
panic-stricken.
|
| เว่า |
ว. |
เปล่า เหี่ยว แห้ง คนที่ไม่ทำการทำงาน ชอบพูดคุยเวลากลับไปบ้านไม่มีอาหารกิน โบราณเรียก ท้องเว่า เหมือนจักจั่นร้องตลอดวัน ไม่มีเวลาทำมาหาเลี้ยงชีพ ท้องก็เหี่ยวแห้ง ได้กินแต่ลม เดี๋ยวก็เป็นลมตาย. |
|
empty, void, shriveled, dry.
|
| เวิ่ง |
ว. |
ลมพัดใบไม้ปลิว เรียก ปิวเวิ่งเวิ่ง หรือ เรือลอยไปตามน้ำ เรียก ลอยเวิ่งเวิ่ง. |
|
carried on (wind or current).
|
| เวิน |
ว. |
วนเวียนไปมา หนีไปแล้วกลับมาเรียก เวิน อย่างว่า นกเขาบ่แกว่นตุ้มปละปล่ยบินหนี คันบ่มีคอนจับหากชิเวินมาตุ้ม (บ.). |
|
going about in circles, leaving and then returning.
|
| เวิ่น |
ก. |
ร่อนถลา นกที่บินร่อนถลาไปมาในอากาศ เรียก นกเวิ่น นกเซิ่น ก็ว่า อย่างว่า เชื้อชาติแฮ้งบ่ห่อนเวิ่นนำแหลว แนวหงส์คำบ่ห่อนบินนำฮุ้ง (ผญา). |
|
to swoop or glide.
|
| แว่ |
ก. |
แวะ พัก เยี่ยม การไปเยี่ยมคนที่สนิทกัน เรียก แว่ อย่างว่า แก้วบ่ผัดสามปีเป็นแฮ่ พี่น้องบ่แว่สามปีเป็นเพิ่น (ภาษิต) แม้งหนึ่งเกิงกีบก้ำดอยหว่าแว้นอน (ฮุ่ง) เฮียมก็เห็นสถานห้องเฮืองฮมมาแว่ นางเอย ให้พี่ขอจอดยั้งยามน้อยเพิ่งพา แด่ถ้อน (สังข์). |
|
to stop by, stop for rest, visit (friend).
|
| แว่ง |
ว. |
ไหว ติง ใบไม้ที่ถูกลมพัดปลิวไปมา เรียก ปลิวแว่ง. |
|
moving, fluttering (of leaves in breeze).
|