| หนักมือ |
ว. |
ทำเกินกว่าเหตุหรือแรงไปเรียก หนักมือ. |
|
heavy-handed.
|
| หนังสือขอม |
น. |
หนังสือขอมเป็นหนังสือของเขมรหริอขอม มี ๒ ชนิด คือ หนังสือขอมบรรจง และหนังสือขอมหวัด ตัวหนังสือมีรูปกลมๆ ใช้เขียนด้วยใบลาน ใช้จารึกพระไตรปิฎกศีลธรรมและความรู้ทั่วไป. |
|
Khmer orthography, including ancient ones.
|
| หนังสือไทย |
น. |
หนังสือไทยหมายถึงหนังสือไทยกลาง ซึ่งใช้อยู่ทั่วไปในปัจจุบันนี้ ศาสตราจารย์ ยอร์ชเซเดส์ กล่าวว่า พ่อขุนรามคำแหง ประดิษฐ์ขึ้นเมื่อปี พ.ศ. ๑๘๒๖ ณ กรุงสุโขทัย เมื่อดูรูปร่างของอักษรแล้ว คล้ายตัวอักษรไทยน้อย ซึ่งเป็นหนังสือของประเทศลาว. |
|
Thai orthography.
|
| หน้าผาก |
น. |
ส่วนเบื้องบนของหน้าอยู่เหนือคิ้วขึ้นไป เรียก หน้าผาก. |
|
forehead.
|
| หน้ามืด |
ว. |
เวียนหัวมัวตาดูอะไรพล่าไปหมด เรียก หน้ามืด. |
|
faint, blacking out.
|
| หนาย |
น. |
ขนาย งาช้างพังและช้างสีดอ เรียก หนาย หนายนี้เล็กและสั้นกว่างาช้างพลายมาก อย่างว่า ตายกูตายขนายช้างหล่อน เซาสาก่อนสูอย่าฟ้าวไป (กลอน). |
|
small elephant tusk.
|
| หน่ายหน้า |
ก. |
เบื่อขี้หนา เรียก หน่ายหน้า อย่างว่า ก็เพื่อเทืองที่เหง้านอนแนบนางลวง นานไปเป็นลูกเนาในท้อง พอเมื่อสาครบ้านางลวงลืมเพศ เทืองหน่ายหน้าแหนงซ้ำส่งหนี (สังข์). |
|
to detest (a person)
|
| หน่ายหนี |
ก. |
หนีไปเพราะทนไม่ไหว เรียก หน่ายหนี อย่างว่า นางคราญค้นเอาลูกทังฮวย ฮองตองทึงห่อโยนยอไห้ เทืองทวายอุ้มเอาเมือเมืองเก่า แม่บ่เลี้ยงบายถิ้มหน่ายหนี (สังข์). |
|
to flee because can no longer tolerate.
|
| หนี |
ก. |
ไป หลบไป หลีกไปให้พ้น ไปเสียให้พ้นจาก หลีกเลี่ยง อย่างว่า สมณ์จักหนีเสียจากครู เพราะว่าครูนั้นสั่งสอนตนบ่ได้ นกจักหนีเสียจากต้นไม้ เพราะว่าต้นไม้นั้นบ่มีกิ่งง่าสาขา หงส์จักหนีจากสาเพราะว่าสานั้นบ่มีจอกแลดอกบัว ผู้ญิงจักหนีเสียจากผัว เพราะว่าผัวตนทุกข์ยากไฮ้บ่มีสัง เป็นผัวเมียเดียวกันก็ยังฮู้ฮ้าง เป็นพระยาเจ้าช้างยังได้ย่างทางตีน อันนี้คำบูฮาณเพิ่นกล่าวไว้ ก็มาได้แก่น้องนาถไท้มะที แลนา (เวส). |
|
to go, flee, escape, avoid.
|
| หมกมุ่น |
ก. |
ฝังใจมุ่งไปทางเดียว. |
|
to be engrossed in, persist in pre-occupation.
|