| หล้าย |
ว. |
คนขาเป๋เดินปัดไปปัดมา เรียก คนขาหล้าย. |
|
describes way person with deformed leg swings or drags leg when walking.
|
| หลายเหลือ |
ว. |
มากมาย มีมากจนไม่มีที่จะเก็บ เก็บไว้ที่ไหนก็เต็มหมด ไม่เพียงแต่เต็มยังเหลือออกไปอีก เรียก หลายเหลือ มากมายหลายล้น ก็ว่า. |
|
very much, exceeding, overflowing.
|
| หลาวเหล็ก |
น. |
ทิศที่ถือว่าไม่ดีทางโหราศาสตร์ โบราณให้โสกไว้ดังนี้ ทิตย์ศุกร์ตก วันอาทิตย์และวันศุกร์หลาวเหล็กอยู่ทิศตะวันตก จันทร์เสาร์ออก วันจันทร์และวันเสาร์หลาวเหล็กอยู่ทางทิศตะวันออก คารพุธเหนือ วันอังคารและวันพุธหลาวเหล็กอยู่ทิศเหนือ พหัสใต้ วันพฤหัสบดีหลาวเหล็กอยู่ทิศใต้ ถ้าจะไปทำมาค้าขายเพื่อหาโชคลาภห้ามไปทิศที่หลาวเหล็กอยู่ (ประเพณี). |
|
unlucky direction according to astrology (varies according day of week).
|
| หลุบ |
ก. |
ขาดทุน เรียก หลุบทึน มุดเข้าในโพรง เรียก หลุบเข้าโกน อย่างว่า ลำเบิดคืนบ่ลำความเก่า พี่ชิเล่ากับแก้เข้าโกน กับแก้เข้าโกนโพนโลนหัวออก กำปั้นกูตอกมันหลุบเข้าไป ปุ้มแพยัดมันกัดแพรออก กำปั้นกูตอกมันหลุบเข้าไป (กลอน). |
|
to get no profit, lose money in business, pull head back in (of lizard in hole).
|
| หลุ้ย |
ว. |
ไม่คม มีดไม่คม เรียก มีดหลุ้ย คาถาอาคมไม่ศักดิ์สิทธิ์ เรียก คาถาอาคมหลุ้ย อย่างว่า นับท่อด้ำดาบค้านคุงเงียบลงเห็น เอาไปแทนท่อใดดูหลุ้ย ฟันฟอนเมี้ยนหัวสะเด็นเสียชีพ ยังเล่าข้อนคือน้ำยึ่งฝาย (ฮุ่ง). |
|
no longer sharp, ineffective (of cutting tool or amulet or spell, esp. if previously effective).
|
| หลุหลั่ง |
ก. |
พรั่งพรู น้ำหลั่งไหลลงมา เรียก หลุหลั่ง อย่างว่า พระก็ลัดเร่งขึ้นเขามาศเงินยวง หลิงดูคำหลวงหลุหลั่งลงโตนท้าง มีหมู่เตยตาวค้อลานกาก้านเกษ ประดับดอกดั้วโดยก้านกีบจี (สังข์) เดินไปเป็นหมู่ๆ เรียก ไหลหลั่ง. |
|
to gush out, flow down in quantity.
|
| หวง |
ก. |
ไม่อยากให้ สงวนไว้ กันไว้ อย่างว่า บางพ่องฟันตาวตั้งกลางหาวหวงดอก ก็มี ธรเทพเถ้าฝูงฮ้ายฮ่อนมา (สังข์) อ้ายหาดให้ขอว่าขันอวน เจืองบ่ห่วงคำมันฮีบเอาไปป้อน ชื่อว่าแมนมวลช้างหลายกือตั้งต่อ ก็ดี ขานี้เป็นดั่งฟืนค่าข้อเลยช้อนใส่ไฟ (ฮุ่ง). |
|
to be possessive, protective, jealously guard.
|
| ห่วง |
ก. |
ร่วงโรย หล่น ใบไม้ที่แก่แล้วล่วงหล่นลงไป เรียก ใบไม้ห่วง อย่างว่า แม้นว่าสาขาไม้ในดงเป็นหมาก ตกสืบไว้เป็นหล้าชิห่วงเสีย (ขุนทึง). |
|
to drop (of leaves from trees).
|
| หวด |
ก. |
ตี ฟาด ตีลงไปแรงๆ เรียก หวด. |
|
to hit, strike forcefully, thrash.
|
| หวั้งหวั้ง |
ว. |
ลิ่วๆ หลัดๆ อย่างว่า ไปหวั้งหวั้งบ่เหลียวหลัง เอิ้นสั่ง คันบ่เอิ้นสั่งใกล้ขอให้เอิ้นสั่งไกล (บ.). |
|
speedily, swiftly.
|