| เจ้ง |
ก. |
หมดสิ้น เสียหาย การทำมาค้าขายขาดทุน จนทำต่อไปไม่ได้ เรียก เจ้ง (ข.). |
|
to be all gone, go bankrupt.
|
| เจ้ย |
ว. |
แฉลบ นกที่บินแฉลบไปมาเรียก บินเจ้ย อย่างว่า คาดชิบ่ได้บินมาคือนกเจ่า คาดชิบ่ได้บินเจ้ยเจิดหนี (ภาษิต). |
|
dodging, darting back and forth.
|
| เจ้ย |
ว. |
หน้าผากที่ลาดลงหรือแหว่งไปข้างหนึ่ง เรียก หน้าผากเจ้ย อย่างว่า หน้าผากเจ้ยคือตักแตนโม ปากที่ไม่มีฟันเรียก คางเจ้ย อย่างว่า มีปากบ่มีแข้วพร้อมคางชิเจ้ยเจิดดัง (ย่า). |
|
sloping (forehead) or indented on one side, also: toothless.
|
| เจ้ย |
ก. |
เสี้ยมปลายให้แหลม เช่น จะตัดต้นไม้ถากลงไปข้างเดียว เรียก ฟันเจ้ย ฟันเจิ้ม ก็ว่า อย่างว่า เผื่อเหนือตกใต้ไหลลงมากะพอแม่น มีดอี่โต้บ่เข้าให้ฟันเจ้ยแต่ไกล (ภาษิต). |
|
to sharpen, notch (tree to make it fall as desired).
|
| เจริญ |
ก. |
เติบโต งอกงาม ทำให้งอกงาม สิ่งที่งอกงามไปโดยไม่หยุดยั้ง เรียก เจริญ จ่ำเริญ ก็ว่า อย่างว่า เรงญาฮู้ฮมเพิงท้าวฮุ่ง หมอคาดแล้วทูลไหว้จ่ำเริญ (ฮุ่ง). |
|
to prosper, grow, succeed.
|
| เจ้าลุ่มฟ้า |
น. |
พระเจ้าแผ่นดินเรียก เจ้าลุ่มฟ้า อย่างว่า ภูมิพนาเงื้อมแดนขุนขวางฮาบ สินส่วยเจ้าลุ่มฟ้าพันท้าวทอดมา (สังข์) มันก็นบนาถแล้วเลยเลิกลงไป เทียวทางจัดฮีบตีนเดินม้า คราวไกลผ้ายหลายยามยินแปบ เลยฮอดเจ้าลุ่มฟ้าทันที่คำวัง (ฮุ่ง). |
|
king.
|
| เจ้าหัว |
น. |
พระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา คนโบราณอีสานเรียก เจ้าหัว เพราะนับถือพระเหมือนนับถือเจ้า นับถือสูงกว่านับถือเจ้าอีก คือนับถือเท่ากับหัวหรือสูงกว่าหัวของตน เวลาไปพบพระสงฆ์หรือถวายสิ่งของ จะยกสิ่งของที่ถวายให้สูงกว่าหัวตน. |
|
monk (a respectful term of address).
|
| เจี่ย |
ก. |
ขี่หลัง นำไปด้วยหลัง ให้ขี่หลัง เรียก เจี่ย อย่างว่า เหลือที่เมียมอบเนื้อขายอ่อนเอาทึนก็ดี มันบ่ยอมยังขอแอ่วเอาไปถิ้ม แล้วเล่าออยเอาอุ้มทังจูงบ้างเจี่ย เข้าป่าไม้ไกลพ้นประเทศคน (สังข์). |
|
to ride piggyback, carry piggyback.
|
| เจียง |
น. |
เครื่องใช้สำหรับเก็บไหม เพื่อนำไปปั่นใส่หลอดหรือควบกัน เรียก เจียง. |
|
large reel used to hold silk before or after spinning.
|
| เจียด |
ก. |
จำนอง เอาสิ่งของไปวางให้แก่เจ้าหนี้เพื่อประกันการชำระหนี้. |
|
to give in pledge (for debt).
|