| ตะพึด |
ว. |
ตะบึงไป ไม่หยุด ไม่เลือก เช่น ไปตะพึด เฮ็ดตะพึด กินตะพึด เว้าตะพึด ตะพึดตะพือ ก็ว่า. |
|
without stopping, directly, without talking any time to be careful or choosy.
|
| ตะโพก |
น. |
อวัยวะเบื้องหลังถัดบั้นเอวลงไป เรียก ตะโพก กะโพก ก็ว่า อย่างว่า ญิงใดหมุดหลุดส้วยเอิกหวาตะโพกใหญ่ ญิงนั้นทุกข์เท่าเถ้าความไฮ้แล่นเถิง (คำสอน). |
|
hips.
|
| ตะลูด |
ก. |
เลื่อน เคลื่อนไป เลื่อนหรือเคลื่อนไป เรียก ตะลูด ตู้ดลูด ก็ว่า. |
|
to slide, move along.
|
| ตั่ว |
ว. |
ใช้ประกอบคำสุดท้ายของคำพูด เช่น แม่นตั่ว บ่แม่นตั่ว ไปตั่ว บ่ไปตั่ว กินตั่ว บ่กินตั่ว มีตั่ว บ่มีตั่ว เป็นต้น. |
|
sentence final particle meaning "right?", "aren't you?", "isn't it?", "haven't you?", "don't you?", etc..
|
| ต่า |
น. |
ตะกร้าเรียก ต่า กะต่า ก็ว่า อย่างว่า บาคราญสานต่าบุงเบียนด้ง (ผาแดง). ข้าสิบครัวใช้กินให้แหลก แขกขึ้นเฮือนเอาไม้กวาดลงล่าง กะต่าห่างงุมไว้ให้ถี่ วอกชิหนีให้ผูกวอกไว้ ลิงชิหนีให้ผูกลิงไว้ ผูกได้แล้วให้ไปไหว้สัพพัญญู แม่นว่าเฮียนพันครูก็ดั่งเดียวกัน. |
|
basket.
|
| ต่าง |
ว. |
แปลกกัน ต่างกัน สิ่งของที่มีอยู่ในถิ่นหนึ่ง เมื่อไปอยู่ถิ่นอื่น ถึงจะมีชื่อเหมือนกัน รสชาติอาจจะผิดแผกแตกต่างไปตามดินฟ้าอากาศ อย่างว่า อดเจ้าลองชิมส้มหมากนาวสีหวานเว่อ ต้นต่างต้นมันสิส้มต่างกัน (กลอน). |
|
different, unlike.
|
| ต้าดลาด |
ว. |
ลื่นไถลไป การเดินลื่นถลาไปเรียก มื่นต้าดลาด อย่างว่า พราหมณ์ก็ต้าดลาดล้มโคมก้อนแห่งหีน (เวส-กลอน). |
|
slipping and sliding.
|
| ต้าน |
ก. |
ขุด การขุดอย่างแรง เรียก ต้าน เช่น เอาเสียมไปขุดดินเรียก ต้านดิน. |
|
to dig, dig furiously.
|
| ต้านเติบ |
ก. |
พูดมาก พูดโอหัง พูดให้เจ็บใจ อย่างว่า กูอยู่สร้างก่งท้าวเสวยราชเงินยาง ใผไป่จาคำหลอนดั่งสูฝูงม้อย โอมนางฮู้จาผวนต้านเติบ ฉันนี้มีใช่เชื้อลูกข้อยจริงแท้กล่าวควร (ฮุ่ง). |
|
to talk too much, boast, be sarcastic.
|
| ตาปโส |
น. |
ดาบส (ป.) นักบวชผู้ชายเรียก ดาบส อย่างว่า ดาปโสสร้างนิพพานเพียรผนวช (เวส) รือจักไปแสวงด้วยตาปโสสมโพธิ อภิญญาณได้แล้วทะยานล้ำล่วงนำดั่งนั้น (สังข์). |
|
male ascetic, monk.
|