| ฮอด |
ก. |
ถึง ไปถึง เรียก เดินฮอด ถึงเวลา ฮอดยาม ถึงดี เรียก ฮอดดี เดินไปถึง เรียก ดั้นฮอด คิดถึง เรียก คึดฮอด อย่างว่า คึดฮอดน้องนอนกรองน้ำตาหลั่ง คันแม่นพังจั่งส้างเพม้างตั้งแต่ดน (กลอน). |
|
to arrive, reach, be (time), (think) of.
|
| ฮ่อน |
ก. |
ร่อน อุ้มลูกแกว่งไปมา เรียก ฮ่อนลูก เอาแกลบใส่ในเขิงแล้วแกว่งไปมา เรียก ฮ่อนฮำ อย่างว่า กะด้งฝัดเข้าเทียวเด้าแต่โมม สองมือโจมเทิงทิกเทิงฮ่อน ให้กูเด้าสาก่อนมันจั่งชิไค มันชิมีกำไรกว่าด้งกว่าด้ง (กลอน). |
|
to sift, to jerk back and forth as in using a sifter.
|
| ฮ่อน |
ก. |
ร่อนเร่ อาการที่จิตร่อนเร่ไปตามอารมณ์ภายนอก เรียก จิตฮ่อน อย่างว่า เทื่อนี้การพี่เพี้ยงเทียมท่อธรณี ยาว่าเฮียมพาโลเลสสะหาวหาน้อง ดวงคมเพียงพระกูแยงยังแว่น จิตพี่เฮฮ่อนดิ้นกระหายข้อนขาดขวัญ (สังข์). |
|
to roam, to wonder (of throughts)
|
| ฮัก |
ก. |
ชอบอย่างผูกพันพร้อมด้วยชื่นชมยินดี เรียก ฮัก อย่างว่า ร้อยเทศท้าวเต้าส่งหมายสาร ภูมีฮักบ่วางไปได้ พระก็ยกยอดแก้วไว้เกิ่งนครขวาง (สังข์). |
|
to love, be in love with.
|
| ฮ้อย |
น. |
หัวหน้า ประธาน ผู้ใหญ่ผู้ที่คณะเลือกให้เป็นใหญ่ในเวลาไปซื้อขายต่างถิ่น เรียก นายฮ้อย คนอีสานสมัยโบราณมักจะไปค้าขายต่างถิ่น ในการไปแต่ละครั้งจะเลือกหัวหน้าหนึ่งคนเพื่อควบคุมและดูแลป้องกันภัยอันตราย. |
|
chief, leader, chairman, captain of caravan.
|
| ฮาก |
น. |
ส่วนของต้นไม้ที่หยั่งลงไปในพื้นดิน เพื่อดูดเอาอาหารมาเลี้ยงลำต้น เรียก ฮากไม้ คนที่เป็นดุจรากไม้ดูดเอาอาหารมาเลี้ยงประเทศชาติให้เจริญ เรียก ฮากคน. |
|
root.
|
| ฮาก |
น. |
ราก อาเจียน อาหารที่กลืนลงไปแล้วอาเจียนออกมาทางปาก เรียก ฮาก เช่น ฮากเข้า ฮากน้ำ ฮากขี้เพี้ย ฮากขี้โพ่น. |
|
vomit, also: to vomit.
|
| ฮาด |
ก. |
ราด เทของเหลวๆ เช่น น้ำลงไปเรียก ฮาด เช่น ขี้ฮาด เยี่ยวฮาด อย่างว่า ตาบอดขี้ถืกปล่อง ตาดีขี้ฮาด (ภาษิต). |
|
to pour out, pour over, splatter.
|
| แอะแอ่น |
ว. |
จังหวะการเคลื่อนไหวไปมาของนักฟ้อนลำ เรียก แอะแอ่น อย่างว่า มีแต่แอะแอ่นฟ้อนลำย้อนใส่สาว (ผาแดง). |
|
describes rhythmic movements of a dancer.
|
| อ้างม้าง |
ว. |
ดินที่ถูกน้ำเซาะพังลึกลงไป ถ้าขนาดเล็กเรียก หลุบอ้องม้อง ขนาดใหญ่เรียก หลุบอ้างม้าง. |
|
(earth) eroded greatly, caved in greatly, large and deep (hole).
|