| บรบวน |
ว. |
บริบูรณ์ ครบ ถ้วน เต็ม อย่างว่า บรบวนครบเครื่องนางไปพร้อม (กา) พิเศษน้อมนบนอบทวยธรง บรบวนครบเครื่องนางมีถ้วน พอเมื่อมหาชัยได้หมอเมืองทูลคอบ พระบาทเจ้าจูงน้องสู่ลิน (สังข์) เขาก็ยอมือไหว้บรบวนแล้วเลิก หว้ายป่าไม้ดงกว้างผ่อหลัง (ฮุ่ง). |
|
full, complete, nothing lacking.
|
| บราลี |
น. |
ยอดเล้กๆ มีสัณฐานดุจยอดพระทราย ใช้เสียบรายๆ ไปตามอกไก่หลังคา. |
|
small pointed ornaments placed along ridge of roof.
|
| บริกรม |
ก. |
เดินไป ผ่านไป พ้นไป จากไป (ป. ปริกม). |
|
to walk, pass by, get past, depart.
|
| บริณายก |
น. |
ผู้นำไป ผู้เป็นหัวหน้า. |
|
leader.
|
| บอน |
น. |
ชื่อพืชชนิดหนึ่ง ชอบขึ้นตามที่น้ำขังมีหลายชนิด สีเขียวก็มี ขาวก็มี มีทั้งชนิดรสคันและไม่คัน ชนิดรสคันเรียก บอนเบี้ยว ใช้ต้มเป็นอาหารเลี้ยงหมู บางอย่างใช้เป็นอาหารของคนแกงใส่หน่อไม้ แกงใส่เต่า อย่างว่า เดิกข้อนข้อนแกงบอนใส่เต่า ซื้อไก่เถ้าไปตมใส่งาย |
|
caladium, ornamental plant with many varieties.
|
| บ้อย |
ว. |
พอ เมื่อ ขณะ พอพูดจบก็ไปเรียก บ้อยเว้าบ้อยไป พอกินก็อิ่ม เรียก บ้อยกินบ้อยอิ่ม. |
|
when, having (finished doing something)
then
|
| บะ |
น. |
ชายป่า ป่าละเมาะ ชายป่าเรียก บะ อย่างว่า ขึ้นไปโคกป่าหว้าบะป่าเปล้า พราหมณ์เถ้าอ่านหนังสือ ว่าหอมดอกจิกคึดฮอดบ้านหลัง เดนอ หอมดอกฮังคึดฮอดบ้านเก่า เดนอ หอมดอกขัดเค้าคือชิเถ้าบ่เป็น (กลอน). |
|
edge of forest, open forest.
|
| บังสกุล |
น. |
ผ้าที่เขาวางไว้ที่ศพหรือตามป่าช้า ภิกษุไปซักเอาผ้านั้นมาทำจีวร ผ้านั้นเรียก ผ้าบังสกุล กิริยาที่ภิกษุไปชักเอาผ้านั้น เรียก ชักผ้าบังสกุล (ป. ปํสุกูล). |
|
cloth left anonymously for monk to use for robe.
|
| บัตร |
น. |
แผ่น ใบ กระดาษที่พิมพ์ชื่อนามสกุลสถานที่อยู่และตำแหน่งลงไป เรียก นามบัตร จดหมายหรือหนังสือประจานความชั่วของผู้อื่น โดยไม่ลงชื่อจริงของผู้เขียน เรียก บัตรสนเท่ห์. |
|
card, leaf.
|
| บั่น |
ก. |
ตัดให้สั้น ตัดให้เป็นท่อนๆ ใช้มีดฟันไปรอบๆ เช่น บั่นอ้อย บั่นฟืน บ่านฟืน ก็ว่า. |
|
to slice (into short sections), slice all the way around.
|