| ปริวรรต |
ก. |
หมุนเวียน เปลี่ยนแปลง เปลี่ยนไป (ป. ปริวตฺต). |
|
to ratate, change, vary.
|
| ปริสัญญ |
น. |
ผู้รู้จักประชุมชนและกิริยาที่จะต้องประพฤติต่อประชุมชนนั้นๆ ว่า หมู่นี้เมื่อจะเข้าไปหา จะต้องทำกิริยาอย่างนี้ จะต้องพูดอย่างนี้ (ป.). |
|
one who knows decorum appropriate to group and occasion.
|
| ปริหาน |
น. |
ความเสื่อมเสีย ความเสื่อมทั่วไป (ป.). |
|
degeneration, general deterioration.
|
| ปลวก |
น. |
เห็ดโคน ชื่อเห็ดชนิดหนึ่ง เกิดตามจอมปลวก หลังสีเขียว เรียก เห็ดปลวกใหญ่ อีกชนิดหนึ่งดอกเล็ก สีขาว เกิดตามพื้นดินทั่วไป เรียก เห็ดปลวกน้อย เห็ดปลวกไก่น้อย ก็ว่า. |
|
large mushroom that grows on termite mounds.
|
| ปละ |
ก. |
ละ ทิ้ง ทิ้งเมีย เรียก ปละเมีย อย่างว่า คอยวันมื้อแลงงายปละไป่ พี่ก็ปั้นเหนี่ยงเข้าแลงมื้อค่ำดาย (สังข์). |
|
to leave, discard.
|
| ปลุก |
ก. |
ทำให้ตื่นจากหลับ อย่างว่า ลุกลุกท้อนเมียจักพรากพลอยไกล จากแล้ว สังว่านอนหลับหลายลื่นคลองดูฮ้าย ลุกลุกท้อนชิงยาดเอาอวน ไว้แม เฮียมบ่มีใจคึดใคร่เมือเมืองบ้าน ลุกลุกท้อนเขาชิยาดเอาอวน เขาชิชวนเอาชู้หนีไปชูผู้ใหม่ (สังข์). |
|
to wake (someone) up.
|
| ป้อง |
ก. |
ต้อน ขับไล่ ต้อนวัวควายไปกินหญ้ากินน้ำ เรียก ป้อง อย่างว่า แก้มอ่งต่งแก้มเจ้าอ่งต่ง นุ่งผ้าสะโหร่งขัดมีดสะดำ แพดอกคำเคียนหัว โชดไล่ป้องหมู่งัวอยู่ล่ายล้าย (กลอน). |
|
to herd, chase in desired direction.
|
| ปอบ |
น. |
ผีจำพวกหนึ่งสิงอยู่ในตัวคน เรียก ผีปอบ ผีปอบมีหลายชนิด คนที่ชอบกินของดิบ เช่น กบดิบเขียดดิบ กลางคืนมักจะออกหากิน มีแสงออกตามจมูกสีเขียว พวกหนึ่งเรียนมนต์แล้วปฏิบัติตามครูสอนไม่ได้มนต์เกิดเป็นผี กินคนอื่นไม่ได้ก็กินตัวเองเรียก ปอบมนต์ อีกพวกหนึ่งไม่ได้เรียนอะไร แต่พี่น้องเป็นปอบ เมื่อพี่น้องตายไปแล้วปอบเข้ามาสิงอยู่ในตัว ปอบชนิดนี้เรียก ปอบเชื้อ ปอบทุกชนิดหมอมนต์เขารักษาให้หายได้. |
|
traditional Thai and Lao vampire and accompanying vampire spirit that feeds on entrails of its victim causing death.
|
| ปัทมราช |
น. |
พลอยสีแดง ทับทิม อย่างว่า ชื่อว่าปัทมราชล้วนมณีโชติแสงใส ยามเมื่อโพยภัยมีแกว่งสีแสงกล้า เป็นกงกั้งนครเฮาฮ้อยเซ่น มาแล้ว คุณไป่มีหมื่นแม้งพระคุณแก้วแม่เมือง พี่แล้ว (สังข์). |
|
red gem, ruby.
|
| ปากพ่ำ |
ก. |
พูดติดอ่าง พูดไปคำสองคำแล้ว กลับมาพูดคำเก่า เรียก ปากพ่ำ. |
|
to keep repeating oneself.
|