มีเวลาหัดทบทวนเจ้าของแหน่
                        (มีเวลาก็ฝึกทบทวนเจ้าของด้วย)
             ได้เป็นผู้แพ้ แต่หัวใจได้พัก
             (ได้เป็นผู้แพ้ แต่หัวใจได้พักผ่อน)
             ถืกเขาถิ่มจนหัวล้ม หัวสัก
             (ถูกเขาทิ้งจนล้มลุกคลุกคลาน)
             อกหัก ความฮักเพม้างหมุ่น
             (อกหัก ความรักพังทลายลง)

                     * หายใจเข้ากะเขา กินข้าวกะคิดฮอดเพิ่น
                        (หายใจเข้าก็เป็นเขา กินข้าวก็คิดถึงแต่เขา)
             เจ้าผู้แก้มเปิ่นเวิ่น ผู้มักใส่ส่งเขิน มื้อนี้เธอเซินไปไกล
             (น้องแก้มบุ๋มสดใส คนที่ชอบใส่กางเกงขาสั้น วันนี้เธอโบยบินไปไกล)

                  **  ดีส่ำได๋แล้ว เคยได้พ้อกัน บักสันดาน อย่าไปกวนเขา
                       (ดีเท่าไหร่แล้ว ที่เคยได้พบกัน ไอ้กุ๊ยมึงอย่าไปกวนเขา)
             ดีส่ำได๋แล้ว เขานั่นเว้ากับเฮา
             (ดีเท่าไหร่แล้ว ที่เขายอมพูดกับเรา)
             อดเอา โอ โฮะ โอย
             (อดทนไว้ โอ โอะ โอย)
             ดีส่ำได๋แล้ว ซ่วงหนึ่งได้คู่กัน
             (ดีเท่าไหร่แล้ว ที่ช่วงหนึ่งเคยคู่กัน)
             สิเป็นวันวานที่ได้อยู่นำเขา
             (จะเป็นวันวานที่ได้อยู่ใกล้เขา)
             ดีส่ำได๋แล้วชีวิตเขาบ่มีเฮา
             (ดีเท่าไหร่แล้ว ชีวิตเขาไม่มีเรา)
             อดเอาแบบนี้มันดีแล้วล่ะ
             (อดทนไว้ แบบนี้มันก็ดีแล้วล่ะ)

                  (ดนตรี ... ซ้ำ *, ** )

                   เสนอหน้าง้อ ขอคืนดี
                   (ไปเสนอหน้าง้อขอคืนดี)
             เฮ็ดแบบนี้เขาแฮงอุกใจ
             (ทำแบบนี้เขายิ่งทุกข์ใจ)

                  ดีส่ำได๋แล้ว เคยได้พ้อกัน บักสันดาน อย่าไปกวนเขา
                  (ดีเท่าไหร่แล้ว ที่เคยได้พบกัน ไอ้กุ๊ยมึงอย่าไปกวนเขา)
            ดีส่ำได๋แล้ว เขานั่นเว้ากับเฮา
            (ดีเท่าไหร่แล้ว ที่เขายอมพูดกับเรา)
            อดเอา โอ โฮะ โอย
            (อดทนไว้ โอ โอะ โอย)
            ดีส่ำได๋แล้ว ซ่วงหนึ่งได้คู่กัน
            (ดีเท่าไหร่แล้ว ที่ช่วงหนึ่งเคยคู่กัน)
            สิเป็นวันวานที่ได้อยู่นำเขา
            (จะเป็นวันวานที่ได้อยู่ใกล้เขา)
            ดีส่ำได๋แล้วชีวิตเขาบ่มีเฮา
            (ดีเท่าไหร่แล้ว ชีวิตเขาไม่มีเรา)
            ยอมเจ็บ ยอมเหงา
            (ยอมเจ็บ ยอมเหงา)
            ให้เขาเจอคนที่ดี
            (ให้เขาเจอคนที่ดี)

มีคำภาษาอีสานที่น่าสนใจดังนี้

                   นี่คือชีวิตจริง ที่เฮาบ่อาจหลีกทางมันได้
                   (นี่คือชีวิตจริง ที่เราไม่อาจหลีกเลี่ยงไปได้)
            สุดท้ายความเสียใจ บ่อาจหายไปง่ายๆ ดอก
            (สุดท้ายความเสียใจ ไม่อาจหายไปง่ายๆ ดอก)
            บอกเจ้าของว่าพอสาใจ ข้างใน มันสุดช้ำชอก
            (บอกตัวเองว่า หยุดเถอะหัวใจ ข้างในมันสุดช้ำชอก)
            อยากสิออก จากตรงนี้ไป แต่อ้ายกะยังฮักหลาย
            (อยากจะออกจากตรงนี้ไป แต่พี่ก็ยังรักล้นเหลือ)

                * โอ้ย..มาเฮ็ดกันแท้คนใจร้าย น้ำตาจนกลั้นบ่ไหว
                   (โอ้ย... มาทำกันได้คนใจร้าย น้ำตาพี่นี้กลั้นไม่ไหว)
            หัวใจมันหมุ่นเพ ม้าง..
            (หัวใจมันพังทลายลงแล้ว)

               ** ให้น้ำตา ของอ้าย เป็นสิ่งแทนใจ
                   (ให้น้ำตาของพี่เป็นสิ่งแทนใจ)
            ส่งทางคนงาม มื้อเจ้าลาอ้าย
            (ส่งทางให้น้องเดินจากลาพี่ไป)
            มันเจ็บจนบืนล้มบืนตาย เรื่องของเฮามันเป็นไปบ่ได้แล้ว
            (มันเจ็บจนล้มลุกคลุกคลาน เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้)
            ต่อให้ฮัก ส่ำใด๋อ้าย กะยังเจ็บ
            (ต่่อให้รักเพียงใดก็ยังเจ็บ)
            หัวใจพัง ฝังไปด้วยฮอยเล็บ
            (หัวใจพัง ฝังไปด้วยรอยเล็บ)
            คนใจร้าย เฮ็ดกันได้ นั่งฮ่องให้ เสียใจ บ่เซา
            (น้องคนใจร้าย ทำกันได้ นั่งร้องให้เสียใจไม่หยุด)

                  อ้ายมันคนธรรมดา บ่สมผลา คู่ควรกับเจ้า
                  (พี่มันคนธรรมดา ไม่มีบุญวาสนาคู่ควรกับน้อง)
            คิดดีแล้วที่ไปนำเขา อ้ายยินดีหลาย
            (คิดดีแล้วที่ตัดสินใจไปกับเขา พี่ยินดีมาก)
            ถึงสิกลาย เป็นแค่คนที่เคยฮัก กะดีใจคักที่เคยฮักหลาย
            (ถึงจะกลายเป็นแค่คนที่เคยรัก ก็ดีใจมากที่เคยรักทุ่มเท)
            ต่อจากนี้เป็นหน้าที่หัวใจ ต้องเยียวยาบาดแผล
            (ต่อจากนี้เป็นหน้าที่หัวใจคนพ่ายต้องหลบมาเยียวยาหัวใจ)

                (ซ้ำ *, **, ** )

            โอ้….โฮ….โอ
             ให้น้ำตาอ้าย..เป็นสิ่งแทนใจ
             (ให้น้ำตาของพี่ เป็นสิ่งแทนใจ)

มีคำภาษาอีสานที่น่าสนใจดังนี้

ศิลปิน : ลำเพลิน วงศกร  
คำร้อง/ทำนอง : กี้ พงษ์ศักดิ์  
เรียบเรียง : กั้ง ปืนโต  

                        อ้ายนี้มันบ่หรู บ่ได้ฮ่างได้มีคือจั่งเขา ซ่างบ่สมกับเจ้า แท้น้อ
                        (พี่ไม่ใช่คนหรู ไม่ได้มั่งมีอย่างเขา ช่างไม่สมควรกับน้อง)
            เป็นผู้บ่าวไทบ้าน เขามันบ่าวเมืองกรุง คนหล่อ
            (เป็นเพียงหนุ่มบ้านๆ ส่วนเขามันหนุ่มเมืองกรุง คนรูปหล่อ)
            กะคือว่าล่ะน้อ สิเอาหยังไปเทียบเพิ่น
            (ก็อย่างว่าล่ะนะ จะเอาอะไรไปเทียบเขา)

                    *  ดินเนอร์สุดหรูกะคืออยู่ท่ง นอนเบิ่งดาว เบิ่งอีเกิ้ง
                       (อาหารเย็นสุดหรูก็อยู่ทุ่งนา นอนดูดาว ดูดวงจันทร์)
           อ้ายมันบ่ได้จักเคิ่ง ของเขาดอกนาง
           (พี่มันไม่ได้สักครึ่ง ของเขาดอกน้อง)
           เขาพาไปกินหมูทะ อ้ายกินแต่คั่วหนู
           (เขาพาไปกินหมูกระทะ พี่กินได้แค่คั่วหนู)
           เขาพาไปกินชาบู อ้ายอูดหนูอยู่แต่ท่ง
           (เขาพาไปกินชาบู พี่ต้องไล่ล่าหนูอยู่ในทุ่ง)
           เขาพาเจ้าไปหย่างห้าง อ้ายหย่างเข้าป่าเข้าดง
           (เขาพาน้องไปเดินห้าง ส่วนพี่นั้นเดินเข้าป่าเข้าดง)
           วาสนาอ้ายคง บ่สมสิบายแก้มเจ้า
           (วาสนาพี่คง ไม่สมควรจะสัมผัสแก้มน้อง)

                   ** อ้ายบ่เคยกินดอกพิชซ่า กินแต่มาม่า ตำบักหุ่ง
                       (พี่ไม่เคยกินพิซ่า กินแต่มาม่า ส้มตำมะละกอ)
           กับข้าวแกงถุง กะถือว่าหรูสุดแล้ว
           (วันไหนได้กับข้าวในแกงถุง ก็ถือว่าหรูแล้วสำหรับพี่)
           จ้ำป่นกินข้าวกับแจ่ว เอาหยังไปสู้เฟรนฟราย
           (ปั้นข้าวเหนียวจิ้มป่น จิ้มแจ่ว จะเอาอะไรไปสู้มันฝั่งทอด)

                      (ซ้ำ *, ** )

            จ้ำป่นกินข้าวกับแจ่ว เอาหยังไปสู้เฟรนฟราย

มีคำภาษาอีสานที่น่าสนใจดังนี้