บุญผลาหมดอายุ

                        งึดปานหัวสิบุ้ม มือเคยกุมกะจำต้องปล่อย
                        (แปลกใจเหมือนหัวระเบิด มือที่เคยกุมจำต้องปล่อย)
                คำเว้าจาที่เคยอินอ้อย กลับบ่ลงลอย จบด้วยเถียงกัน
                (เสียงพูดที่เคยหวานรื่นหู กลายเป็นการถกเถียงขัดใจ)
                มีแต่เหตุผลสิม้าง เหตุผลร่วมทางคำตอบคือช่างมัน
                (มีแต่เหตุผลจะเลิกร้าง เหตุผลร่วมทางปล่อยไปช่างมัน)
                งึดเด้ งึดคนซังกัน ทั้งที่เคยฮักแป๋ล้ม แป๋ตาย
                (แปลกใจนักหนาที่มาชังกัน ทั้งที่เคยรักมากมาย)

                      * บ่เคยคิดถึงวันฮ้างป๋า
                        (ไม่เคยคิดถึงวันร้างรา)
                เคยแต่สัญญา สิรักษาใจ
                (เคยแต่สัญญา จะรักษาหัวใจ)
                พยายามประคองส่ำใด๋
                (พยายามประคองเท่าไร)
                คนเบิดใจ เพิ่นกะบ่ว่านำเฮา
                (คนหมดใจ เขาก็ไม่เล่นด้วย)

                     ** นี่บ้อเพิ่นว่า บุญผลา มีวันเบิดอายุ
                         (นี่หรือที่เขาว่า บุญวาสนา มีวนหมดอายุ)
                สลากข้างใจบ่มีติดให้ฮู้ คือยาสามัญประจำบ้าน
                (ไม่มีสลากปิดบอกไว้ให้รู้ เหมือนยาสามัญประจำบ้าน)
                สัญญาณเตือนบ่มี บ่ได้เตรียมใจ ว่าสิรุนแรงป่านนั่น
                (สัญญาณเตือนไม่มี ไม่ได้เตรียมใจ ว่าจะรุนแรงปานนั้น)
                บุญผลาเบิดอายุบ่พร้อมกัน คนยังฮักกะเลยเจ็บ
                (บุญวาสนาหมดอายุพร้อมกัน คนที่ยังรักก็เลยเจ็บ)

                         ฮักสิตายสิล้ม กะยังบ่ม้มคำว่าฮ้างกัน
                         (รักจนตายแทนได้ ก็ยังไม่พ้นค่ำว่าเลิกรากัน)
                ชาติก่อนบุญที่ฮ่วมมานั่น เสียดายเฮาคงเฮ็ดต่างกันหลาย
                (ชาติก่อนบุญที่เราร่วมกันมานั้น เสียดายเราคงทำต่างกันมากนัก)
                บุญฮักเพิ่นเบิดอายุไปแล้ว แต่เฮาบ่ฮู้เหลืออยู่ส่ำใด๋
                (ความรักเขาหมดอายุไปแล้ว แต่เราไม่รู้เหลืออยู่เท่าไหร่)
                จากมื้อนี่จนฮอดมื้อตาย ยังตอบบ่ได้ว่ามื้อใด๋สิเซาฮัก
                (จากวันนี้จนถึงวันตาย ยังตอบไม่ได้ว่าเมื่อไหร่จะเลิกรัก)

                      (ดนตรี ... ซ้ำ *, ** )

                        สองคนเฮา ต่างคน ต่างเสียหลัก
                        (สองคนเรา ต่างคน ต่างเสียหลัก)
                กะมาซ่อมฮัก ให้กัน ซะเป็นหยัง
                (ก็มาซ่อมรักให้กัน เสียเป็นไร..)

มีคำภาษาอีสานที่น่าสนใจดังนี้